Sentimental Entropy

Bago mag-college, every summer naglilinis ako ng gamit. Inaarrange ko lang naman at pinupunasan. Hindi ako nagtatapon. Pero napansin kong lagi lang rin namang nagugulo, at naisapuso ko ang tinurong entropy sa chem, kaya sumuko na ako.

Marami sa mga gamit ko ay tinatago ko dahil sa sentimental value. May mga tinatago rin ako dahil magagamit pa someday, somehow. At alam naman nating sa mga tambakan lang sila ng basura mapupunta, ayoko nun. But first and foremost, I am a sentimental fool and a frustrated historian. Gusto kong maalala lahat.

Ipapakita ko sa inyo ang nangyayari kapag pinagsama ang dalawang sentiments na iyan-- in the hope na mahihiya ako sa sarili ko kaya maglilinis na ako uli. 

Ito ang shelf na kinontrata ko para maging lalagyan ng aking readings, handouts and school papers since grade 3:

Pero ito ang bulk ng aking school stuff, all over the house. That is because wala akong sariling kwarto. Dun ko sila unang tinambak, sa taas ng blue drawer on the left. Pero nag-avalange so...

Yung iba sa kanila ay nilipat ko sa aming sofa nung naisipan kong maglinis dahil hinahanap ko ang aking Korean papers. Dahil hindi ko na natapos at nandun lang nang isang buwan, nilipat ng mga kapatid ko sa ilalim ng dining table-- na hindi actually dining table dahil hindi kami nakakakain doon.

Nung sem break, sinubukan kong simulan ang pagliligpit pero hindi ko rin natapos at iniwan ko lang sila sa tapat ng TV na nakapatong sa mga upuan. So ang pwede lang naming upuan sa bahay ay ang aming sofa at dalawang upuan-- yun isa ginawa ko pang patungan ng mga bunton-bunton kong readings na ngayon ko palang balak ayusin.

Here are the others under the laptop table.

 Ito ang most recent school stuff ko, yung pang fourth year, nilagay ni Matangkad dyan sa tray. Nasa sofa lang rin sila dati.

Meron pang konti dito. And yes, monitor ng desktop computer iyan. Yung keyboard ay natabunan na.

May makikita rin kayo dito sa aming supposedly, study table.

And oh, ito ang kalahati ng aming sofa.

Yun ang aking college things. Now I will show you my high school and elementary stuff. Most of my high school memorabilia are stored in this plastic box and that thick... folder on it. Ang mga freshie things na nailigpit ko na ay naryan rin sa loob. And so are my private notebooks since the second grade. 

My private notebooks, by the way, and the notebooks I use for college notes are old notebooks na hindi napuno nung hayskul and elementary. I store them here with the paper products na regalo kapag birthday ko o pasko, and mommy's blank prescriptions. Maayos yan dati pero may nagmamagaling na nakialam, so there.

Hindi ko na alam kung anong laman nito dahil pinakialaman din ng nagmamagaling. Kaya tinambakan ko na lang ng kung anu-ano.

  

These drawers I used to empty and rearrange. Ang laman nila, except for a few items na pinabili ko, ay either niregalo, freebie o pinamana. I don't use them much, but I think I can tell you from where I got each item.

Ang pinaka binubuksan ko na lang sa kanilang drawer ay yung naglalaman ng aking girly stuff-- na hindi ko naman talaga ginagamit. The other drawers hindi ko na binubuksan.

Dito naman sa drawer na ito ang mga ornaments na makikita mo sa ibang bahay na nakadisplay, some toys at ang mga nireregalong cute stuff since elem na wala namang ibang gamit kundi display. Punong-puno ang drawer na ito at hindi ko na nga siya mabuksan, actually.

And these are some toys that I used to play with as an older kid, the toys I don't know where else to keep, and the junk I used to collect.

Actually, ang gusto ko talagang gawin sa kanilang lahat ay ilagay sa isang higanteng time capsule at ibaon sa lupa. Pero mahirap maghukay sa aming gubat.

This is the view from where I work.

Yung pader na separation namin mula sa kapitbahay ay, in my estimation, only 10 meters away from where I took this picture pero hindi mo na makita halos. It's not very attractive but I like it. Presko, at naiinspire akong magreview ng bio. I am pretty sure na mataas ang biodiversity diyan. May nakikita akong slimy lizard-like reptiles na umaali-aligid paminsan-minsan, hindi lang maya ang maririnig mong ibon, and there are all sorts of insects everywhere. Hindi ako magugulat kung may undiscovered species diyan. At yang halaman na may malalaking banana-like leaves ay, actually, bird of paradise pero umaabot na siya sa bubong namin. Mukhang napaka taba ng lupa. Sa likod nun ay puno ng kabalyero na namatay na kaya sinulputan ng saprophytes. May project pa nga kami ni Matangkad na inventory ng lahat ng halaman sa bakuran na hindi pa natutuloy dahil tinatamad pa ako.

The pictures you saw are basically how it is in the entire house, no exaggeration. Naiinis ako kapag pinagsasabihan nila akong magligpit ng gamit o kapag ginagalaw nila ang gamit ko dahil hindi ko na mahanap kapag kailangan ko at nagkalat rin naman ang gamit nila ba't hindi nila unahin yun.

Anyhow, hindi pa rin ako nahihiya. I don't like the dust, but I don't really mind the clutter. But since I discovered that cleaning takes my mind off the future, and I like to do something with my hands for a change, sige na nga magliligpit na nga ako. At since mas importante naman sa'kin yung memory kesa sa gamit per se, maybe, just maybe... if I write the memories down with pictures and all, I just might be able to part finally with these junk...