Take-nology for Granted

Technology is greatly appreciated at least twice in their entire existence—when it is first introduced (or discovered) to significantly make lives easier, and decades after it is no longer produced and has outlived its use (and users). In between, it is unappreciated and taken for granted. Such is the concept behind the museum and artifacts. One era’s junk is another era’s treasure. The Ayala Museum, for instance, houses the most ordinary stuff— decades and centuries ago. Nothing’s so special about plates and pots, clothes and ornaments until time makes its mark on them.

Para Sa'yo, Krisha

Actually, exam ko 'to last year sa isang panitikan class. Pero ikaw iniisip ko nung sinusulat ko 'to hihi. Labyu!
 
Yoh. May pinabasa sa’ming mga kwento sa isa kong klase sa panitikan baka magustuhan mo. Maikling kwento lang sila so ilang pages lang yun, saka tungkol sa pag-ibig (na paborito mo kahit wala ka namang lablayp). Malay mo makakuha ka pa ng realizations dun para sa mga hinanakit mo sa buhay.

A Tale of Tomato Sauce and Iced Drinks

A little more than a decade ago, eating was torture. While some people live to eat, I barely ate to live. I pretty much disliked most food I tasted. Spaghetti, however, disgusted me the most. 

The Last 80 Multiply Comments

I really wanted to keep these. I think there were more but they're gone! D:

A List of Hannahs

This message was sent to my phone yesterday:

GENO! - Hannah

So I got confused. There are several of them in my world.

Two Close for Comfort

Narrow streets are pedestrian-friendly, I’ve been told. But two entire afternoons of walking on those in Intramuros transports one’s tired legs back to pre-public transportation 19th century the way history books can’t.

Kung Bakit Nagbabasa ng Sulat ng May Sulat

 Isang kaibigan, kamakailan lang, ang nagsabi sa’kin na sinubukan niyang magbasa ng mga liham ni Rizal. Pero hindi raw niya ito nagustuhan dahil pakiramdam niya na parang masyado na raw personal. Tinamaan ako sa kanyang pahayag. Nasaling namin ang paksang iyon habang sinasamahan ko siyang maghintay ng jeep. Dala-dala ko pa noon ang isang munting kopya ng Rizal’s Letters to His Family Members na isasauli ko na sa Filipiñana pagkaalis niya. Mahilig akong magbasa ng ganoong mga sulatin— mga personal na sulat ng kung sinu-sino. Kung kaya’t hindi ko maiwasang makaramdaman ng pangangailangang ipagtanggol ang hilig ko sa pangangalkal ng mga tinuturing na pribadong bagay. At ito ang naging motibasyon ko sa papel na ito.

An intellectual Discourse Between a Nietzsche-ish Psych Major and a Kantian-ish Philo Major

Tula ng Pag-Ibig

This poem was originally written for my fourth year high school Filipino class, but later edited to comply with the word count for UP Writers' Club's 100: The Hundreds Project. This was inspired by Jose Corazon de Jesus' Pag-ibig.

The Irony of Too Much

Virgilio Piñera's Meat is one of my favorite short stories of all time. I just finished reading it for Latin American literature class, and was reminded that I wrote a reaction paper on it for an English class during my second semester in college. 

Nietzsche and My Examined Life

These letters were originally written for and read aloud in front of my contemporary philosophy class two sems ago. I am honored to learn that this piece made one of those classmates cry, inspiring her to include something like this as an activity for the philo classes she now handles. The note was added later for submission... and edited even later for posting.

Sa Mga Magtatangkang Magbasa ng Panitikan

Sinulat ko 'to para sa  huling bahagi ng huling pagsusulit sa paborito kong panitikan subject noong nakaraang semestre. Paboriko kong Filipino dept faculty iyon, anak ni Rogelio Sikat at pinsan ng isa kong philo friend. Nagustuhan niya, at natunaw ako.

Joa at Jimmy

Habang naghahanap ng text jokes sa luma kong text notebook (courtesy of Ate Liit), nakita ko ito at naalala. . .

My Favorite Cartoon/Anime 6/11/00

Mahilig akong magsulat sa mga notebook na ginamit sa klase pero hindi naubos. Galing ito sa notebook ko nung kinder. Maraming drawing, may mga bugtong, may inventory ng mga baon ng pinsan ko, listahan ng mga pagkaing hindi ko alam kung para saan, attempt ng isang short story, sample sentences, transcription attempt ng Kaharian ng Araw, at listahan ng mga pinapanood kong cartoons/ anime. Ito yung huli.

Sa Kaharian ng Araw

Transcription attempt from memory. Yata. Verbatim mula sa aking sinaunang notebook.

Marami na ang nangangarap na marating ang Kaharian ng Araw. Ito ay sapagkat sinasabi na sa kapirasong langit-lupang ito ng walang hanggang liwanag ay namumukadkad raw ang pangako ng walang patid na kaligayahan, kasaganahan at tagumpay. Ang pangakong ito ang umudyok sa karamihan na lumisan at maglakbay tungo sa malayong kabundukan at karagatan upang doon ay hanapin ang mailap na kaharian ng pinakamimithing tagumpay ano pa man ang maging kapalit nito.


At ito ang pangarap na naging matimbang para kay Ponce nang iwanan niya ang kanyang mga magulang at iba pang mahal sa buhay upang hanapin ang Kaharian ng Araw. Kasama niya sa paglalakbay ang kaibigan niyang si Paolo. Para kay Paolo kahibangan ang ginawang pag-iwan ni Ponce sa mga magulang at kaibigan upang habulin ang kanyang pangarap sapagkat wala namnag nakakatyak kung saan at kung ano ang kanilang sasapitin sa Kaharian ng Araw. Ang nakikitang niyang pinakamahalaga sa kanilang buhay ay ang kwintas ni Ponce na matagal na pinag-ipunan ng kanyang ina: ang gitara na pamana kay Paolo ng kanyang yumaong magulang: at ang kanilang pagkakaibigan na siyang dahilan ni Paolo kung bakit patuloy niyang sinasamahan ang kaibigan sa kabila ng pagtutol.


Apparently, hindi pa ako marunong gumamit ng colon at comma nung grade 2.