Joa at Jimmy

Habang naghahanap ng text jokes sa luma kong text notebook (courtesy of Ate Liit), nakita ko ito at naalala. . .

May Babaeng Colorblind

Hindi ko alam kung anong sinabi ng aming magiting na hayskul bio teacher (o baka st) kaya mula second year ata dala-dala ko (at ng mga kabatch ko rin ata) ang paniniwalang walang babaeng colorblind dahil carrier lang sila. Pero meron, meron, meron. Nashock tuloy ako nung nag-Bio 12 ako.

The Tale from Chicken Shit

Many years ago, perhaps before high school, I found this book in a cousin's room entitled Chicken Shit for the Soul. Curiously, I scanned its table of contents, picked an interesting story title and read the story. It haunts me to this very day...

Honor Code

Grade one ako noong binitiwan ko ang natitirang kasinungalingang na hindi ko pa rin inaaming kasinungalingan hanggang ngayon. Dahil kay Freud, hindi ko alam kung maniniwala sila sa'kin kung sasabihin ko ang totoo.

Bakit Pinalayas ni Sarah si Hagar?

During a very rare, accidental biblical discussion, my mother asked me that question. She supplied an answer that I didn't remember reading so I looked it up. Genesis 21:8-13. In different translations.

Si Ileng at ang "Marshmallow Test"

May mga college students na nag-experiment sa'min nung grade one ata o grade two. Habang klase, pinapunta kami doon sa guidance office na maraming laruan sa dating building ng kinder, one at a time. Hindi ko maalala kung may sinabi yung experimenter na secret lang namin yung pinagawa. Parang may ganoon. May sense kung may ganun.

Pagdating doon sa dating guidance office na maraming laruan, una kong napansing nag-iba yung ayos. Pinapasok ako nung babae sa isang enclosed na bahagi ng room na ang laman lang ay isang mesa, isang upuan, at yung blackboard na nakadikit sa dingding. Doon sa mesa, may nakapatong na bell-- yung bell sa mga diner sa TV-- at school supplies: lapis, eraser at sharpener ata. Parang may ruler pa. Hindi ko na maalala. Tapos tinanong ako nung babae kung ano yung pinaka gusto ko doon, at yung least kong gusto. Hindi ko maalala kung anong sagot ko. Basta sabi niya, may kukunin lang siya sa labas ng kwarto at antayin ko siya. Kapag naantay ko siya, makukuha ko yung pinaka gusto ko. Kapag ayoko na maghintay, i-ring ko daw yung bell pero ang makukuha ko ay yung least kong gusto. Tapos umalis na muna siya.

Ako naman na walang kamalay-malay ay nag-antay lang habang naririnig ko yung plastik na kumakaluskos sa side ng room na hindi ko nakikita. Yun siguro yung babae. Kung anu-anong pinaggagagawa ko nung napagod akong umupo. Kinausap ko yung sarili ko. Tumayo ako sa upuan. Inabot ko yung blackboard. Nagpanggap akong teacher. Tinitigan ko yung parang malabong salamin na nakadikit sa parang divider. Hinawak-hawakan ko yung mga nasa table pati yung bell. Nangulangot. Nagtataas ng palda. Sumayaw. Nagkamot-kamot. Nagpanggap akong si Jenny na buhat kunyari ni Eugene. Sa huli, nakuha ko yung gusto ko.

Naaalala kong nangyari rin sa araw na iyon (pero hindi ko maalala kung nauna ba ito o yung pagiging subject ko) ay yung narinig ko si Ileng na nagkukwento sa mga kaklase namin na hindi ko maalala kung naging subjects na rin. Sabi ni Ileng, pinagpalit niya daw yung pinaka gusto niya at yung least na pinaka gusto niya para hindi na niya kailangang maghintay nang matagal para makuha ang gusto niya.

Napagtanto ko makalipas ang ilang taon na baka two-way mirror pala yung salamin.

Diachronic and Synchronic Consistencies

When I first read Ralph Waldo Emerson's Self Reliance, his rejection of consistency bothered me. It made sense but it didn't feel quite right. He says,

The other terror that scares us from self-trust is our consistency; a reverence for our past act or word, because the eyes of others have no other data for computing our orbit than our past acts, and we are loath to disappoint them.

But why should you keep your head over your shoulder? Why drag about this corpse of your memory, lest you contradict somewhat you have stated in this or that public place? Suppose you should contradict yourself; what then? It seems to be a rule of wisdom never to rely on your memory alone, scarcely even in acts of pure memory, but to bring the past for judgment into the thousand-eyed present, and live ever in a new day. In your metaphysics you have denied personality to the Deity: yet when the devout motions of the soul come, yield to them heart and life, though they should clothe God with shape and color. Leave your theory, as Joseph his coat in the hand of the harlot, and flee.

A foolish consistency is the hobgoblin of little minds, adored by little statesmen and philosophers and divines. With consistency a great soul has simply nothing to do. He may as well concern himself with his shadow on the wall. Speak what you think now in hard words, and to-morrow speak what to-morrow thinks in hard words again, though it contradict every thing you said to-day. — 'Ah, so you shall be sure to be misunderstood.' — Is it so bad, then, to be misunderstood? Pythagoras was misunderstood, and Socrates, and Jesus, and Luther, and Copernicus, and Galileo, and Newton, and every pure and wise spirit that ever took flesh. To be great is to be misunderstood.

My first contentions were on it's implications on knowledge. Concern for consistency is not just some silly obsession with public image, it is also a check for truth-value, and a check against hypocrisy. But then, he supposes

no man can violate his nature. All the sallies of his will are rounded in by the law of his being, as the inequalities of Andes and Himmaleh are insignificant in the curve of the sphere. Nor does it matter how you gauge and try him. A character is like an acrostic or Alexandrian stanza; — read it forward, backward, or across, it still spells the same thing. In this pleasing, contrite wood-life which God allows me, let me record day by day my honest thought without prospect or retrospect, and, I cannot doubt, it will be found symmetrical, though I mean it not, and see it not... We pass for what we are. Character teaches above our wills. Men imagine that they communicate their virtue or vice only by overt actions, and do not see that virtue or vice emit a breath every moment.

There will be an agreement in whatever variety of actions, so they be each honest and natural in their hour. For of one will, the actions will be harmonious, however unlike they seem. These varieties are lost sight of at a little distance, at a little height of thought. One tendency unites them all. The voyage of the best ship is a zigzag line of a hundred tacks. See the line from a sufficient distance, and it straightens itself to the average tendency. Your genuine action will explain itself, and will explain your other genuine actions. Your conformity explains nothing. Act singly, and what you have already done singly will justify you now. Greatness appeals to the future. If I can be firm enough to-day to do right, and scorn eyes, I must have done so much right before as to defend me now. Be it how it will, do right now. Always scorn appearances, and you always may. The force of character is cumulative.

My apprehensions lessen with the consideration of time frame. I imagine two notions of consistency: diachronic and synchronic. Diachronic consistency is consistency through time--  the past word and action matches those of the present. Synchronic consistency is consistency across time-- the present word matches the present action. Emerson, thus, is not entirely against consistency--just diachronic consistency. A hypocrite is not one who changes beliefs through time. We all go through that. It is the nature of human identity. A hypocrite is one whose actions do not match what he claims to believe. Thus, synchronic inconsistency.

My other apprehension has something to do with the assumption of character. Emerson seems to regard all characters as equals so long as they are self-reliant. I am not quite convinced... yet.

My Favorite Cartoon/Anime 6/11/00

Mahilig akong magsulat sa mga notebook na ginamit sa klase pero hindi naubos. Galing ito sa notebook ko nung kinder. Maraming drawing, may mga bugtong, may inventory ng mga baon ng pinsan ko, listahan ng mga pagkaing hindi ko alam kung para saan, attempt ng isang short story, sample sentences, transcription attempt ng Kaharian ng Araw, at listahan ng mga pinapanood kong cartoons/ anime. Ito yung huli.

Eighteen Units of Nationalism

If we want to be technical about it, this course I'm enrolled in should really be called Araling Pilipino. That's the official name of the course, as all courses offered by the Filipino Department have Filipino names. This language difference is significant as it differentiates B.A. Creative Writing from B.A. Malikhaing Pagsulat. In practice, however, people, especially those outside our department, more often use the English translation to refer to A.P.  This usually doesn't pose much confusion in the undergrad level since KAL is the only college that offers it for undergrads. The confusion arises in the masteral and doctoral programs which are offered in both KAL and the Asian Center. But more often than not, people don't really care.

Personally, I find it more practical to use the English translation with those who may not be familiar with AP. But as I have written earlier, I still think AP and Philippine Studies (as it is known in other countries and maybe in Asian Center but I wouldn't really know) are different. This difference is one of the things I keep pondering on along with the things my professors teach. In fact, I seem to enjoy analyzing the course itself more so than studying what it actually teaches.

There is a total of only six AP subjects with the course title AP in the entire AP undergrad curriculum-- two of which I am currently taking. The ones I'm taking are the introduction to AP and a course on research methods. The ones I shall no longer bother taking are the seminar on Philippine culture, society and economy, another research methods course which doesn't seem to be included in the revised curriculum, the thesis proposal class, and the thesis class. The other required major subjects have the course title Fil and Pan Pil, the rest are the panloob and panlabas na disiplina. The AP-titled-subjects hold the degree program together with its nationalistic paradigm. This nationalistic paradigm is the difference between a non-AP student taking a cognate elective and an AP student taking the same elective as panlabas na disiplina. The elective taken by the AP student is supposed to simply be a means to the nationalist end.

I'm not certain whether it is just an effect of having activist professors-- I hope it is-- but the nature of this nationalism seems to be predominantly Marxist. They claim, though, that Marxism is just one perspective from which to study Philippine culture and society. They teach Gramsci, Althusser, and more local ones like Sison, and Constantino but those are only variations which are essentially Marxist in nature rather than entirely different perspectives. In fact, one of the first things they teach is the preference for Marx's materialism over Hegel's idealism.

While I do admit that Marx's materialism is a perfectly valid, if not a necessary, assumption for the study of culture, history and society, I am uncomfortable with the political and economic Marxist ideas on which my professors base AP. This discomfort, I guess, lies in the idea that the human condition is much more complicated than class struggles and Marxism is not the only framework for nationalism. Moreover, the AP student manual (yes, we have a student manual) does not specify this particular framework  but instead emphasizes the use of different perspectives so long as they are nationalistic, scientific and makamasang kulturang pambansa. Perhaps the other aspects of the human condition  and other nationalistic frameworks are meant to be supplied by the panlabas na disiplina but since there isn't another discipline that emiphasizes Marxism (well I couldn't think of any), they teach it in AP. But... I don't know.

The point is: AP is nationalistic Philippine Studies.

Magmula, Giliw, Nang Ikaw ay Pumanaw ni Gregoria de Jesus

Hindi ako mahilig sa tula pero ilang araw ding binagabag nito ang aking kalooban; paborito ko na. At oo, siya ang pangalawang asawa ni Andres Bonifacio.

Sa Kaharian ng Araw

Transcription attempt from memory. Yata. Verbatim mula sa aking sinaunang notebook.

Marami na ang nangangarap na marating ang Kaharian ng Araw. Ito ay sapagkat sinasabi na sa kapirasong langit-lupang ito ng walang hanggang liwanag ay namumukadkad raw ang pangako ng walang patid na kaligayahan, kasaganahan at tagumpay. Ang pangakong ito ang umudyok sa karamihan na lumisan at maglakbay tungo sa malayong kabundukan at karagatan upang doon ay hanapin ang mailap na kaharian ng pinakamimithing tagumpay ano pa man ang maging kapalit nito.


At ito ang pangarap na naging matimbang para kay Ponce nang iwanan niya ang kanyang mga magulang at iba pang mahal sa buhay upang hanapin ang Kaharian ng Araw. Kasama niya sa paglalakbay ang kaibigan niyang si Paolo. Para kay Paolo kahibangan ang ginawang pag-iwan ni Ponce sa mga magulang at kaibigan upang habulin ang kanyang pangarap sapagkat wala namnag nakakatyak kung saan at kung ano ang kanilang sasapitin sa Kaharian ng Araw. Ang nakikitang niyang pinakamahalaga sa kanilang buhay ay ang kwintas ni Ponce na matagal na pinag-ipunan ng kanyang ina: ang gitara na pamana kay Paolo ng kanyang yumaong magulang: at ang kanilang pagkakaibigan na siyang dahilan ni Paolo kung bakit patuloy niyang sinasamahan ang kaibigan sa kabila ng pagtutol.


Apparently, hindi pa ako marunong gumamit ng colon at comma nung grade 2.

1 at 2

G: Hi.
J: SA ka rin?
G: Oo.
J: Anong name mo?
G: Gen.
J: G?
G: Oo.

G: Ano nga palang name mo?
J: Jenn.
G: J?
J: Oo.

Bye, Kitty

The closest I had to a pet was a plant... if I don't count my two pet sisters. My mother thinks it's too much of a bother to take care of animals of a different species-- which is perfectly legitimate since she already has four people to care for. Pets have, therefore, been discouraged in the household.

Like most children though, I had that stage in my life wherein I wanted a pet. My sister and I wanted at least to have a pet fish when we were in elementary. They seem to be relatively easy to take care of and you keep them in a container. You aren't even supposed to hold them in your hands. We were and are both squeamish at the idea of touching creatures that wiggle.

There have been cats in our backyard for as long as I remember. We don't own them. They come and go as they please, sometimes living their litter around. My mother hates them because of that. When my grandparents were alive, they'd leave scraps of food in some container in the backyard for these felines. My sister and I would watch them eat from a distance. Sometimes there were kittens. We would watch them too. Sometimes a cat gets in the house and it will be chased out with a broom. It was exciting and we'd watch that too.

The documentary Earthlings influenced what I now think is my opinion on the matter of keeping pets. Another documentary we were made to watch for MS1 changed how I see fishes. But after dissecting cats in Bio 102, I think I have grown fond of cats. But not enough fondness to make me buy my own pet.

In the past few days there has been a kitten in our backyard trying to get in the house by climbing the screen window. Its pleading meows break my heart. I have played with it once using my foot and some twigs. It was obviously hungry. But I wasn't allowed to feed it because it won't leave if I did. I don't mind if it stayed. If I wasn't too afraid to touch it, I'd think of keeping it. But it's now gone and I sort of miss it.

Opabinia

Habang naghihintay ng Form 5.

"Excuse me. Where did you buy your shirt?"
"It's homemade."
"Oh, wow. I like it."
"Thank you."
"It's Opabinia?"
"Yeah."
"Where are you from? Marine Science?"
"Uh.. no."

Hindi ako yung gumawa nung shirt pero flattered ako. It felt nice. :)

Kahit hindi talaga ganyang ka-smooth ang conversation dahil masyado na namang mahina ang boses ko at maingay.

Sentimental Entropy

Bago mag-college, every summer naglilinis ako ng gamit. Inaarrange ko lang naman at pinupunasan. Hindi ako nagtatapon. Pero napansin kong lagi lang rin namang nagugulo, at naisapuso ko ang tinurong entropy sa chem, kaya sumuko na ako.

Marami sa mga gamit ko ay tinatago ko dahil sa sentimental value. May mga tinatago rin ako dahil magagamit pa someday, somehow. At alam naman nating sa mga tambakan lang sila ng basura mapupunta, ayoko nun. But first and foremost, I am a sentimental fool and a frustrated historian. Gusto kong maalala lahat.

Ipapakita ko sa inyo ang nangyayari kapag pinagsama ang dalawang sentiments na iyan-- in the hope na mahihiya ako sa sarili ko kaya maglilinis na ako uli. 

Ito ang shelf na kinontrata ko para maging lalagyan ng aking readings, handouts and school papers since grade 3:

Pero ito ang bulk ng aking school stuff, all over the house. That is because wala akong sariling kwarto. Dun ko sila unang tinambak, sa taas ng blue drawer on the left. Pero nag-avalange so...

Yung iba sa kanila ay nilipat ko sa aming sofa nung naisipan kong maglinis dahil hinahanap ko ang aking Korean papers. Dahil hindi ko na natapos at nandun lang nang isang buwan, nilipat ng mga kapatid ko sa ilalim ng dining table-- na hindi actually dining table dahil hindi kami nakakakain doon.

Nung sem break, sinubukan kong simulan ang pagliligpit pero hindi ko rin natapos at iniwan ko lang sila sa tapat ng TV na nakapatong sa mga upuan. So ang pwede lang naming upuan sa bahay ay ang aming sofa at dalawang upuan-- yun isa ginawa ko pang patungan ng mga bunton-bunton kong readings na ngayon ko palang balak ayusin.

Here are the others under the laptop table.

 Ito ang most recent school stuff ko, yung pang fourth year, nilagay ni Matangkad dyan sa tray. Nasa sofa lang rin sila dati.

Meron pang konti dito. And yes, monitor ng desktop computer iyan. Yung keyboard ay natabunan na.

May makikita rin kayo dito sa aming supposedly, study table.

And oh, ito ang kalahati ng aming sofa.

Yun ang aking college things. Now I will show you my high school and elementary stuff. Most of my high school memorabilia are stored in this plastic box and that thick... folder on it. Ang mga freshie things na nailigpit ko na ay naryan rin sa loob. And so are my private notebooks since the second grade. 

My private notebooks, by the way, and the notebooks I use for college notes are old notebooks na hindi napuno nung hayskul and elementary. I store them here with the paper products na regalo kapag birthday ko o pasko, and mommy's blank prescriptions. Maayos yan dati pero may nagmamagaling na nakialam, so there.

Hindi ko na alam kung anong laman nito dahil pinakialaman din ng nagmamagaling. Kaya tinambakan ko na lang ng kung anu-ano.

  

These drawers I used to empty and rearrange. Ang laman nila, except for a few items na pinabili ko, ay either niregalo, freebie o pinamana. I don't use them much, but I think I can tell you from where I got each item.

Ang pinaka binubuksan ko na lang sa kanilang drawer ay yung naglalaman ng aking girly stuff-- na hindi ko naman talaga ginagamit. The other drawers hindi ko na binubuksan.

Dito naman sa drawer na ito ang mga ornaments na makikita mo sa ibang bahay na nakadisplay, some toys at ang mga nireregalong cute stuff since elem na wala namang ibang gamit kundi display. Punong-puno ang drawer na ito at hindi ko na nga siya mabuksan, actually.

And these are some toys that I used to play with as an older kid, the toys I don't know where else to keep, and the junk I used to collect.

Actually, ang gusto ko talagang gawin sa kanilang lahat ay ilagay sa isang higanteng time capsule at ibaon sa lupa. Pero mahirap maghukay sa aming gubat.

This is the view from where I work.

Yung pader na separation namin mula sa kapitbahay ay, in my estimation, only 10 meters away from where I took this picture pero hindi mo na makita halos. It's not very attractive but I like it. Presko, at naiinspire akong magreview ng bio. I am pretty sure na mataas ang biodiversity diyan. May nakikita akong slimy lizard-like reptiles na umaali-aligid paminsan-minsan, hindi lang maya ang maririnig mong ibon, and there are all sorts of insects everywhere. Hindi ako magugulat kung may undiscovered species diyan. At yang halaman na may malalaking banana-like leaves ay, actually, bird of paradise pero umaabot na siya sa bubong namin. Mukhang napaka taba ng lupa. Sa likod nun ay puno ng kabalyero na namatay na kaya sinulputan ng saprophytes. May project pa nga kami ni Matangkad na inventory ng lahat ng halaman sa bakuran na hindi pa natutuloy dahil tinatamad pa ako.

The pictures you saw are basically how it is in the entire house, no exaggeration. Naiinis ako kapag pinagsasabihan nila akong magligpit ng gamit o kapag ginagalaw nila ang gamit ko dahil hindi ko na mahanap kapag kailangan ko at nagkalat rin naman ang gamit nila ba't hindi nila unahin yun.

Anyhow, hindi pa rin ako nahihiya. I don't like the dust, but I don't really mind the clutter. But since I discovered that cleaning takes my mind off the future, and I like to do something with my hands for a change, sige na nga magliligpit na nga ako. At since mas importante naman sa'kin yung memory kesa sa gamit per se, maybe, just maybe... if I write the memories down with pictures and all, I just might be able to part finally with these junk...

Mamikoh

... ang tawag ko sa kanya at Anak koh *insert u na may dalawang dot sa taas here* ang tawag niya sa'kin nung hayskul. Hindi ko na maalala kung bakit.

Isa siya sa mga unang elementary friends ko nung biglang tinambak ako sa star section at hindi pa ako nagsasalita. Grade 4, tatlo silang pinagtulungan ako sa isang bench katabi ng stage kung saan nagli-lead ng flag ceremony. Pinagtatalunan namin kung may star section sa Kinder. Isa rin siya sa mga naghinala sa'kin tungkol sa isang sulat na natanggap ng isa naming kaklase mula sa isang secret admirer. Galit na galit ako kanila.

Nabuo ang barkada namin nung grade 5, kasama yung isa pa sa kinagalitan kong nabanggit at dalawa pang  kaklase. Tinawag nila ang aming grupong "berks" hango sa isang palabas sa TV na hindi ko naman pinanood. Sa kanila ko unang naranasang pumunta sa bahay ng kaklase. Sa bahay pa iyon ng babaeng ito. Sa kanila ata ako unang nakaranans na laging may kasama. Ang special place namin ay yung damuhan sa harap ng Sampaguita Residence Hall dahil doon nagpapark ang service ng babaeng ito. Pwede ring yung dating damuhan sa tapat ng Narra dahil dun naman nagpapark ang service ng isa pa sa kanila. Ako lang ang hindi nagse-service. Sa kanila rin ako unang nagtapat ng kahit anong sikreto ng buhay-- na hindi ko alam kung dapat pagsisihan dahil nakahalata si Teddybear. Sa kanila ko rin naranasang pagtulungan ang isang tao--yung gusto ni Teddybear na best friend ko pa man din. At sa kanila ko rin unang naranasang masangkot sa away dahil nag-away itong babaeng ito at yung isa pa sa'min. Hindi ko na maalala kung bakit. Basta nahati sa dalawa ang barkada, at pagkatapos magpalitan ng masasamang sulat, tuluyang namatay nung grade 6.

Ang sinasabi nila ngayong dahilan nun ay ang pag-aagawan nila sa'kin. The most absurd I've ever heard.

Nagkakasama kami pag uwian nung grade 6, habang hinihintay niya ang service niya. At hinihintay siyang umuwi ng kanyang 6-year admirer na pilit niyang iniiwasan na parang may virus.

Hayskul kami nagsimulang mag-drift apart. Nagtatampo siya sa mga bago kong kaibigang poste. Nagtatampo ako sa mga bago niyang kaibigang popular kids. Pero andun ako nung inamin niya sa wakas na hindi talaga siya nandidiri kay noong 8-year admirer na niya. Nandun din ako nang biglang may third party pala-- na gusto kong wasakin kasama na rin si admirer. Andrama lang masyado ng babaeng ito, kadiri siya magsulat gusto kong ipost.

Sa huli, nakuha niya ang gusto niya. Siya ang pinili. At ngayo'y 5 taon na sila. Doon na rin ako nawala sa eksena. Nag-barkada reunion lang minsan pagkagraduate ng hayskul sa bahay niya. Hindi na naulit. Pag dating ng college, wala na akong balita totally hanggang sa nag-fb siya. Hanggang surprise pagsasalubong na lang sa skul ang interaction namin.

Ang una pagkatapos ng maraming taon na nagkwentuhan kami as in kwentuhan ay nung first sem nitong aking fourth year. Buti na lang na-lowbatt siya at hindi ang boypren niya ang dinala sa kanya ng tadhana kundi ako at nakisaksak siya ng sim. Sa AS yun habang naghihintay ako at ang aking mga kaklase ng syllabus ng 175. Doon ko nalaman na nasa US na pala ang pamilya niya at bumalik lang siya dito para tapusin ang kanyang pag-aaral. At ngayon ko lang naalala na alam ko palang aalis siya. At ngayong graduate na kami, aalis na nga siya.

Isa siya sa mga taong may certain homey feelings ako. Kaya kung anu-anong nasasabi ko kapag kaharap ko. Feeling ko elem pa rin kami at close. At kakaunti lang silang ganun. Kahit hindi na kami nag-uusap like chummy-chummy. Di niya siguro alam yun dahil hindi ko naman sinabi kahit kelan. Isa siya sa mga laging nakakaalala ng birthday ko at nagtetext pa. Okay na yun sa'kin.

Di niya na ko malamang hinahanap tulad ng dati, may kanya-kanya na kaming buhay at andami na niyang college friends, at may career na siya, pero di niya siguro alam na sinusubaybayan ko pa siya sa fb. Pati yung kapatid niyang kamukha niya. At kahit parang wala naman talagang magbabago sa pag-alis niya kasi hindi naman talaga kami nagkikita, parang may nag-chip off na part ng puso ko nang maconfirm kong totoo na nga. Hindi ako nakatulog. Bukod sa mainit, iba pa rin talaga kasi kapag alam mong pwede pa kayong magkasalubong kung saan mang dako ng Pilipinas. Inaasahan ko talaga yun e.

Alam niya sana na naglalambing lang ako tuwing inaasar kong magbe-break na sila ng boypren niya. Ayokong mangyari yun dahil magkamukha na sila kaya sana sila na forever. Alam niya rin sana na nasa'kin pa lahat ng sulat niya at regalo simula elem--na pwede kong ipakita sa mundo kung kelan ko matripan. Sana mamiss niya ko at maalala paminsan-minsan. Pwede kaming mage-mail e-mail like penpals kung gusto niya. Sana gusto niya.

Normally, gagawin ko itong magdramang sulat na maiiyak siya sa sobrang touch. Pero dahil gusto ko rin ng kopya nito, at kawawa naman ang mga puno,  at gusto kong malaman ng mundo, ginawa ko na lang third person ang pagrerefer sa kanya na parang pinag-uusapan siya sa likod niya, at ipinost sa isang public blog na kunyari hindi niya mababasa kahit ipapabasa ko naman talaga sa kanya. Sana binasa niya lahat kahit mahaba. Ganito ko siya pag-uusapan sa likod niya. Hihi.

Eternal Alvin

Kung may #1 akong mamimiss sa IB, iyon si Lab Instructor. Kahit sa sobrang ilang ko sa kanya madalas pag makakasalubong ko siya, hindi ako nagha-"hi sir" tulad ng mga kaklase ko.  Madalas dinadaanan ko lang siya. Kung titingin siya, magha-hi ako. Kung hindi, edi hindi. Hindi ko lang talaga magawa. Buti hindi siya tumitingin. Minsan kunyari di ko siya nakita. Minsan nagtatago ako pagpalapit siya. Kinawayan ko lang siya isang beses. Kumaway din naman siya. 

Mabait siya sa'kin sa klase. Mas mabait sa'kin kesa sa mga kaklase ko. Tuwing nagtatanong ako tungkol sa hinahanap na structures sinasagot niya agad. Malamang dahil napansin niyang hindi ako sumasali sa iba at yung lab partner ko lang talaga ang pinaka kinakausap ko. Pag yung mga kaklase ko ang nagtatanong, sinasagot niya ng "I don't know," at kung anu-ano pa sa mga pang-asar niyang tono bago siya sumagot nang matino kung sasagot man siya nang matino. Pero every now and then iniisa-isa niya ang mga pair para itanong, "How are you doing?" At nung una, kapag kami na ang tinatanong, si Lab Partner lang yung sumasagot. Hindi talaga ako makapagsalita eh. Pinapanood ko lang sila.

Kapag may exam kami, tuwang-tuwa siya na pahihirapan daw niya. Sayang naman daw ang aming katalinuhan kung dadalian nila. At bilang matatalinong mag-aaral, halos hindi kami makapasa. Ganun naman daw talaga dapat. Pero hindi yun yung dahilan kung bakit ko siya mamimiss. Kundi ang mga sumusunod.

Sa sobrang korni niya, nakakatawa. Pero may paraan siya ng delivery na nakakatawa. Tapos tawang-tawa rin siya sa sarili niya. Tapos tuwing may tinuturo siyang bago sa'min, habang inaabsorb namin kung anuman yun, may sound effects pa siya eh, "Woooooh! Amazing." with matching hand gestures. Tapos yung ibang hirit niya iistorbohin pa talaga niya kami kunyari may importanteng sasabihin. At ankyut lang kasi siya yun. Siya yung tipo ng tao na kung makakasalubong mo sa labas mukhang matalino at sobrang seryoso. Bago ko pa siya maging instructor, nakikita ko na siya at di ko akalain na ganyan siya kakulit. Unang beses narining ko siyang magsalita nung sem na muntik na akong ma-underload. Nagmamakaawa ako nun kay Sir Ian para sa bio subjects na kasya sa sched ko at walang ibang pre-req nang may nagtanong na bio major, "Sir, pwede bang mag-bio 1 ang bio majors?"  Si Sir A ang sumagot sa nakakatawang mapangutya niyang tono, "Of course not!"

Ang parting words niya every meeting, "If you're done cleaning, you may get out now. Everyone get out now!" Yung last sentence uulit-ulitin niya hanggang magsialisan kami. May minutes of pause naman sa pagitan. Ang parting words niya nung last day namin ng 102, "I sincerely hope from the bottom of my heart never to see any of you again. So please pass the finals."  

Nung finals namin, yung true or false part, kung tama ang mga sagot ko, puro true yung simula at sa bandang dulo puro false. Tingin ko siya gumawa nun. 

Pero actually, kung kailangan kong umulit ako ng 102, okay lang sa'kin basta siya ang lab. Mas okay din kung siya na rin sa lec. 

Pero hindi na eh. Mamimiss ko siya.

Dialogue 2 by Korean Seatmate

Pinresent namin 'to sa klase. Hindi ko alam kung bakit tawang-tawa ako nung kalagitnaan na hindi na nila naintindihan ang sinasabi ko.

문법 (grammar): ~는/은지 아세요? (Alam mo ba ~ ?)

아르빈 (Korean Seatmate): 오늘은 셀라씨 하고 갸라씨가 왜 결속하는 지 아세요?
(Alam mo ba kung bakit absent ngayon sina Selah at Chiara?)
ㅈ: 아니요. 몰라요. (Hindi ko alam.)
ㅇ: 나는 아라요. 셀라씨도 결혼하고 갸라씨도 결혼할 거에요.
(Ako alam ko. Si Selah at Chiara ay magpapakasal na.)
ㅈ: 정말이에요? 그러면 결혼을 준비하세요?
(Talaga? Kung ganun, handa na silang magpakasal?)
ㅇ: 그럼! (Oo naman!)
선생님 (Teacher):  알빈씨! 들으세요! (Arvin! Makinig!)
ㅇ: 네, 선생님. (Yes, Ma'am!)
ㅈ: 아르빈씨, 언제 그 사람은 결혼하는 지 아세요?
(Arvin, alam mo ba kung kelan sila ikakasal?)
ㅇ: 네, 아라요.  내일요. (Alam ko. Bukas.)
ㅈ: 와! 일찍 결혼해요. (Wah! Ang aga namang ikasal.)
ㅅ: 젠씨, 읽으세요! (Gen, basahin mo!)
ㅈ: 네. "앤디씨 뭐 하는지 아세요?"
(Opo. "Alam mo ba kung anong ginagawa ni Andy?")
ㅇ: 누구하고 셀라씨도 결혼하고 누구하고 갸라씨도 결혼하는 지 아세요?
(Alam mo ba kung kanino ikakasal si Selah at Chiara?)
ㅈ: 누구하고예요? (Kanino?)
ㅇ: Jun Pyo 씨 하고 갸라씨가 couple 이에요. 그리고 Ji Hoo 씨 하고 셀라씨 가 결혼해요.*
(Si Jun Pyo at Chiara. Saka si Jihoo at Selah na.)
ㅈ: Jun Pyo 씨 하고 Ji Hoo 씨가 어떤 사람 인지 아세요?
(Alam mo ba kung anong klaseng tao sina Jun Pyo at Ji Hoo?)
ㅇ: F4이에요! (Sila ang F4!)
ㅅ: 아르빈씨, 젠씨, 나가세요! (Arvin, Gen, labas!)

*hindi ko na alam yung mga spelling.